Gloria Friedmann
De eerste werken van Gloria Friedmann (°1950, Kronach,Duitsland), bij het begin van de jaren 80, willen een lexicon van de natuur oproepen (meren, bossen, kruiden, gebergten, ...) gebruik makend van radicaal gesimplificeerde middelen. De werken lijken op een onverschrokken manier de klassieke paden van de minimal art opnieuw te betreden door ze aan te tasten met een lading narrativiteit en emotionaliteit. Maar met de tijd zijn deze emotionele connotaties geëvolueerd naar een ander register dat soms brutaler is. De verhouding tot de natuur getuigt evenwel reeds van culturele inmenging zoals zoveel fysische en intellectuele vervuilingen. Het spanningsveld tussen cultuur, natuur en politiek vormt en de jaren 90 een centraal gegeven in haar oeuvre. Haar attitude, haar vitale primordiale vraagstellingen, zijn niet gewijzigd over de jaren heen. Haar plastische vocabularium wijzigde echter wel. Haar ingrepen gaan van een opgehangen paardehuid ‘YP32- Bonjour Tristesse’ in 1996 tot het installeren van spiegels met beenderen ‘Monde 3’ in het Musée d’Art Moderne de la Ville de Paris in 2000. Gloria Friedmann provoceert ontmoetingen met haar oeuvre dat ons uitnodigt om de wereld te gaan herbekijken en om er opnieuw onze plaats in te kiezen. Met haar tableaux vivants ‘Les Réprésentants’, haar met kleur en opgezette ‘Karaoke’-papegaaien van de Biennale van Lyon, blijft Gloria Friedmann in de kijker lopen en verraadt ze met humor steeds opnieuw elke utopie. Gloria Friedmann werkte het laatste jaar voornamelijk rond het beeld van ‘het universum’ en de invloed van de wetenschap. De wereld wordt opnieuw gecreëerd.
Les premiers travaux de Gloria Friedmann, au tout début des années 80, articulaient le projet d’évoquer le lexique de la nature (lacs, forêts, herbes, montagnes, ...) en utilisant des moyens radicalement simplifiés.
Des pare-brise juxtaposés au sol indiquaient superbement la forme d’une vague, leur extrémité brisée faisant office d’écume ; des sections de tuyau d’arrosage vertes fixées au mur figuraient de Hautes herbes agitées par le vent , quelques plaques d’Eternit formaient une montagne, des sacs poubelle en plastique noir et bleu, un ciel d’orage. Sans doute en hommage (mais aussi comme un reproche) aux origines germaniques de l’artiste, et certainement jouant sur le fait qu’elle était une femme, beaucoup voulurent y voire une attitude romantique, autant dire le gage d’une ironie. D’autant que ses oeuvres semblaient aussi intrépidement revisiter les formes classiques de l’art minimal en les pervertissant d’une charge narrative et émotionelle : procédés que l’on sait aujourd’hui précurseurs par exemple des œuvres comme les Stacks ou les tas de bonbons de Felix Gonzales-Torres.
