Jacques Charlier

Het einde van alles

Men heeft ons al het het einde van vele dingen aangekondigd.
Het einde van het theater ten gunste van de cinema,
het einde van 78 toeren-plaat ten gunste van de 33 toeren,
het einde van de cinema ten gunste van de televisie,
het einde van de vinyl ten gunste van de CD,
het einde van België ten gunste van de regio’s,
het einde van de post ten gunste van de fax en het Internet,
het einde van religies ten gunste van de sekten,
het einde van de politiek ten gunste van de maffia,
het einde van de liefde ten gunste van AIDS,
het einde van de video ten gunste van de DVD,
het einde van het reële ten gunste van het virtuele.

Kortom, we zouden nog uren en uren kunnen verder gaan om de lijst van de aangekondigde einden te formuleren.

Samengevat : voordien twijfelde men nog dat op een dag aan alles een einde zou kunnen komen, maar nu is men het zeker!

Met betrekking tot de kunst, veroorloof ik me er jullie aan te herinneren dat men het sinds het begin van de jaren 60 rondbazuint dat het afgelopen is met de kunst …
Ik stel me dus de vraag : waarom zijn er dan steeds meer en meer kunstenaars?
Sinds de 19de eeuw zegt men ook dat de fotografie de schilderkunst zal vervangen.
Misschien, maar er zijn steeds meer en meer fotografen, en deze zijn dol op het fotograferen van de schilders, die op hun beurt ook steeds talrijker en talrijker worden !

De waarheid is dat er te veel is van alles!
Te veel auto’s op de snelwegen, te veel websites op het Internet, te veel kippen in het hoenderhof, te veel varkens en koeien in de stallen, te veel volk aan het loket in mijn bank, te veel zand in de mosselen, te veel piercings in de navels, te veel kwik in de vulling van de tanden, te veel stookolie in de zee, te veel ministers in de regering.

Tenslotte is alles slechts een kwestie van mode, kunst heeft niets te maken met de drager en het medium. Het is de onbewuste afspiegeling van de samenleving die kunst voortbrengt. Deze regressieve, infantiele en ‘slachtofferende’ wereld kan enkel gefascineerd zijn door het einde en het verval van de dingen. Hij kan niet anders dan de rouw en de melancholie vieren van de uit het graf heropgestane lichamen, verrezen door plastische chirurgie en door behandelingen met hormonen. Dromen van het einde van een wereld laat toe de vrees voor zijn eigen einde op te geven.

Alles wat goed is, eindigt niet goed. Dit is het einde. Oef ! bedankt …

Jacques CHARLIER
Februari 2001