Jan Verbruggen
Context
BRU – GNT @ Galerie Fortlaan 17 JAN VERBRUGGEN
In the paintings of Jan Verbruggen (°1980) surfaces and volumes are tilted in the space, without adhering to a conventional perspective. Strange figures overlook landscapes together with the viewer, or are immersed in the scenes. Verbruggen seeks out the limits of the territory surrounding him. Orientation is central in this process, very much like you need a map to travel. It is not just the artist that is searching for place and time, the viewer is asked to think along. This thinking process is essential to the artist, because a work does not just appear out of thin air. The workshop acts as a space for research, a place where the artist uses fragmented information, texts, pictures, drawings and builds these into a painting. Striking, elementary colours contrast with a deep blue, almost transparent background. Verbruggen is convinced that contrasts ease thinking. The pronounced colours also apply structure. The cadmium yellow lines are a deciding factor in almost every work: the sheer graphic power of this colour enhances the pattern of lines and shapes and thus determines the build-up of the painting.
You are looking at a two-dimensional surface, almost like being in a darkened room. The contrasting base colours on a dark background kind of refer to a screen. The viewer however doesn’t get the chance to quietly look at the work like he or she looks at the television in his or her lazy chair, he or she is immersed in a brenzlige atmosphere. The ‘screen’ that is so familiar is tilted in the space, shifting perspectives. The question arises if it are the works detaching themselves from their two-dimensionality or rather the viewer moving around the works in the space. This questioning of the position of the viewer is at the heart of Jan Verbruggen’s work. Two figures are looking at and pointing towards a landscape, almost like inviting us to join them. Is the painting showing us an image of reality or is it just a projection? Again we are confronted with a screen, a tilted volume in an infinite space. This cinematic angle of Verbruggen’s work is hidden in his research for time. The artist wishes to capture the sequence of a specific action in one moment. He sees the act of painting as a sequence of events, much like a movie is built up from a concatenation of images. The paint on the cloth comes to life through the interaction between the different layers.
Verbruggen chose to install two tables displaying several smaller paintings, rather than just putting them up on the wall. The works are displayed like a kind of map. By installing the paintings in a spatial object they are no longer confined to their usual flat surface. The position of the tables forces the viewer to see things from a different perspective. When viewing the works on the tables from a certain angle the eye is guided by the placement of the works. One feels the necessity to view the image standing upright, ‘like it’s supposed to be’. When looking up from the table the other paintings on the wall suddenly come into view. In that way it is possible to make connections between the different works. That is exactly the challenge Verbruggen creates for the viewer. The cohesion between the works is enhanced by the placement on the wall. The artist seems to draw imaginary lines and connect surfaces in the surrounding space.
Jan Verbruggen graduated from Sint Lukas College in Brussels as master in plastic arts in 2004. He had a solo exhibition from December 2008 till January 2009 at the Vienna International Apartment under curator Silvio Salgado called ‘LAND. A sense of place’. In 2009 he was a resident artist at the “Instituto Rural de Arte Hoz del Jucar”, UNESCO-Aschberg Bursaries for Artists Programme in the Spanish town of Albacete. That same year Verbruggen participated in October in ‘A certain proposition’ in SECONDroom, Zennestreet 17 in Brussels. In January 2010 he was also a resident artist at “Het wilde weten” in Rotterdam (The Netherlands).
(words: Melanie Deboutte)
BRU – GNT @ Galerie Fortlaan 17 JAN VERBRUGGEN
In de schilderijen van Jan Verbruggen (°1980) kantelen vlakken en volumes in de ruimte, zonder houvast aan een conventioneel perspectief. Zonderlinge figuren overschouwen landschappen, samen met de toeschouwer, of ze gaan zelf op in de taferelen. Verbruggen tast de grenzen af van het territorium dat hem omringt. Daarbij staat oriëntatie centraal, zoals een kaart onontbeerlijk is bij het reizen. Niet enkel de kunstenaar is op zoek naar plaats- en tijdbepaling, ook de toeschouwer wordt uitgedaagd mee te denken. Dat denkproces is essentieel voor de kunstenaar, aangezien geen enkel kunstwerk zomaar ontstaat. Het atelier doet immers dienst als een ruimte voor onderzoek, een plaats waar de kunstenaar gefragmenteerde informatie -teksten, foto’s, tekeningen- binnenbrengt en ze opnieuw opbouwt tot een schilderij. Felle, elementaire kleuren contrasteren met een diepblauwe, haast transparante achtergrond. Verbruggen is ervan overtuigd dat contrasten het denken vergemakkelijken. Bovendien brengen de uitgesproken kleuren structuur aan. Zo zijn de cadmiumgele lijnen bepalend voor bijna elk werk: de grafische kracht van dit kleur versterkt het patroon van lijnen en vormen en determineren op die manier de opbouw van het schilderij. Als in een verduisterde ruimte kijk je naar een schijnbaar tweedimensionaal vlak. De constrasterende basiskleuren op de donkere achtergrond refereren in zekere zin naar een scherm. De toeschouwer krijgt echter niet de kans rustig te aanschouwen, zoals men ’s avonds languit in de zetel televisie kijkt; hij wordt ondergedompeld in een brenzlige sfeer. Het ‘scherm’ dat zo vertrouwd aandoet, kantelt in de ruimte; perspectieven verschuiven. De vraag rijst of het nu de werken zijn die losbreken uit hun tweedimensionaliteit, of net de toeschouwer die zich in de ruimte rond de werken begeeft. Deze invraagstelling van de positie van de toeschouwer staat centraal in de werken van Jan Verbruggen. Twee figuren kijken en wijzen naar een landschap, alsof ze ons uitnodigen mee te kijken. Toont het schilderij nu een beeld in de realiteit, of is het slechts een projectie? Opnieuw worden we geconfronteerd met een scherm, een gekanteld volume in een oneindige ruimte. De filmische inslag van Verbruggens werk schuilt in het onderzoek naar tijd. De kunstenaar wil de sequenties van een bepaalde handeling vastleggen in één moment. De daad van het schilderen beschouwt hij dan ook als een opeenvolging van gebeurtenissen, zoals een film opgebouwd is uit een aaneenschakeling van beelden. De verf op het doek komt tot leven in de interactie tussen de verschillende lagen. Verbruggen koos ervoor twee tafels te installeren die verscheidene kleinere schilderijen samen tonen, in plaats van ze conventioneel op te hangen aan de muur. De werken worden gepresenteerd als een soort kaart. Door de schilderijen te installeren in een ruimtelijk object, worden ze overigens ontdaan van het platte vlak waartoe ze als het ware gebannen zijn. Met de opstelling van de tafels dwingt Verbruggen de toeschouwer bovendien zijn blik op een andere manier te richten. Wanneer men de werken op de tafels vanuit een bepaald standpunt overschouwt, wordt het oog immers gestuurd door de plaatsing van de werken. Men voelt de noodzaak het beeld ‘naar de norm’, dus rechtop, te bekijken. Bij het opkijken van de tafel springen de andere schilderijen aan de muren in het oog. Op die manier is het mogelijk linken te leggen tussen verschillende werken. Dit is net de uitdaging waar Verbruggen zijn toeschouwers voor plaatst. De samenhang tussen de kunstwerken wordt versterkt door de specifieke plaatsing aan de muur. De kunstenaar lijkt denkbeeldige lijnen te trekken en vlakken te verbinden in de omgevende ruimte.
Jan Verbruggen studeerde in 2004 af als meester in de beeldende kunsten aan de Sint-Lukas Hogeschool in Brussel. Van december 2008 tot januari 2009 had hij een solotentoonstelling, ‘LAND. A sense of place’ bij Vienna International Apartment, curator was Silvio Salgado. In 2009 was hij resident artist aan het “Instituto Rural de Arte Hoz del Jucar”, UNESCO-Aschberg Bursaries for Artists Programme in het Spaanse Albacete. Datzelfde jaar werkte Verbruggen in oktober mee aan ’A certain proposition', in SECONDroom, Zennestraat17 in Brussel. In januari 2010 was hij eveneens resident artist bij “Het wilde weten” in Rotterdam, Nederland.
(tekst: Melanie Deboutte)