Jean Le Gac

Context

Jean Le Gac is geboren op 6 mei 1936 in Tamaris, bij Alès (Frankrijk). Als kind van een alleenstaande moeder draagt hij aanvankelijk de naam van zijn grootvader Constantin Stavros Kyriakos. Wanneer hij zeven jaar is huwt zijn moeder de mijnwerker Georges Le Gac die zijn naam aan Jean geeft. Deze dubbelzinnige situatie waarbij hij van naam verandert maar tenslotte de naam van zijn echte vader niet draagt heeft een grote indruk nagelaten op Jean Le Gac. Het feit dat hij bovendien opgegroeid is in een mijnwerkersstadje (een landschap dat enkel de sporen nalaat van ondergrondse activiteiten) lag aan de basis van zijn interesse voor het raadselachtige. Hij leeft er verstoken van kunst en musea maar op school blijkt al vlug dat hij over talent beschikt.

Als kunstenaar stelt Jean Le Gac zich voortdurend vragen rond het kunstenaarschap en doet dit door zich in de rol van verslaggever van de schilder te plaatsen. Met fototoestel en schrijfmachine volgt hij schilders en maakt reportages. Hij richt zich niet tot een bepaald schilder maar tot het begrip "schilder" in de artistieke situatie waarin de kunstenaar zich bevindt. Soms krijgen ze een naam zoals Florent Max, Ramon Nozaro, Jack Beauregard, Asfalto Chaves en Ange Glacé (anagram van Jean Le Gac) en soms is er ook een biografie. Meestal echter is er alleen sprake van "de schilder" of van "hij" of zelfs "ik". Wanneer hij de schilder voorstelt door middel van fotoreeksen dan is het Le Gac zelf die model staat voor de schilder die hij zelf omschrijft als "un artiste dans mon genre".

Vanaf 1971 is er een constante betrokkenheid met "de schilder" in het werk van Jean Le Gac. Aanvankelijk drukt hij zich voornamelijk uit met foto's. Er is meer sprake over het personage van de schilder dan eigenlijk van zijn werk. Op de foto's zijn er slechts onbeschilderde of nauwelijks beschilderde doeken te zien en dikwijls wordt de toeschouwer op een verkeerd spoor gezet. In 1979 reist Le Gac in de sporen van Jean Ray naar Gent. Het toen ontstane werk "Gand, la cité de l'étrange peur, une introduction aux oeuvres d'un artiste de mon genre" (6 foto's en tekst op paneel) is opgenomen in de verzameling van het Museum Van Hedendaagse Kunst van Gent. Er is een belangrijke wijziging in het begin van de tachtiger jaren wanneer Le Gac zich aan het tekenen zet. Het zijn meestal grote tekeningen die een droomachtige indruk nalaten omdat zij onder meer gemaakt zijn naar illustraties uit jeugdboeken. Hiermee stelt hij dan de verhouding tussen copie en origineel aan de orde. De pasteltekeningen worden in combinatie met foto's gepresenteerd.

In de tweede helft van de tachtiger jaren komt de schilder (zonder schilderij) terug naar voor in werken met gemengde technieken op doek en objecten (filmprojector, schrijfmachine, radio). De schilder komt voor in allerlei situaties maar Le Gac laat niet zien wat hij schildert of doet. Hierdoor ontstaat er een ambivalentie over wat de schilder nog te bieden heeft. In de tweede helft van de tachtiger jaren is er een toenemende diversiteit in zijn werk zoals een groot gevelschilderij ergens in Parijs, een monumentaal glasraam voor het station van Colmar, boodschappen aan vrienden geschreven op het etiket van wijnflessen, ... De teksten die hij in zijn werk aanbrengt spelen meer en meer een eigen rol. Jean Le Gac, die in 1968 besloot geen schilder te zijn werkt consequent door en maakt een soort kunst waarin hij een loopje neemt met dé Kunst. Hij heeft een indrukwekkend aantal individuele tentoonstellingen gemaakt in zeer uiteenlopende plaatsen en op diverse niveaus. Hij was ook vertegenwoordigd op verschillende Biennales van Venetië, Documenta's in Kassel, "Westkunst" in Keulen en zo veel andere belangrijke tentoonstellingen.