Lotte Van den Audenaeren
Context
BRU – GNT @ Galerie Fortlaan 17
Lotte Van den Audenaeren (°1979) is in a constant state of research, playing with shapes, patterns, words and colours. In her mind creation equals analysis of her surroundings and a constant questioning of her own work. Cubes and other simple shapes are given a calculated spot within the gallery, thus communicating with the space that surrounds them. The colours the artist selects are simple: white, grey and fluorescent red and blue. The fluorescent colours act as unnatural ‘signal colours’ and are in contrast with the colour of the raw materials that are also used by the artist: wood, cardboard, stickers, plexiglass. By limiting herself to the essence of things and by analysing words, concepts and shapes, the artist seeks out the limits of meaning.
Shapes and ideas are dismantled by isolating them from their context or even expanding them. In her works, Van den Audenaeren reworks the three-dimensional cube time and time again because that shape offers many possible perceptions. The artist calls it ‘multistable perception’. This means that a certain volume in the space is so complex the perception of the viewer is in a constant state of flux. The two-dimensional cube can be seen as a three-dimensional cube and vice versa. ‘Great expectations’ can be read on a piece of cardboard that seems to be afloat in the construction. The letters are cut out and give the cardboard a certain transparency. That idea can also be applied to the use of words. The artist writes on the window looking outside. The view shifts from the buildings outside towards that which is written. At that point the word becomes an image or even a drawing. When the word is read it gets a meaning and the window can be viewed as a source of information and meaning. The written word stresses the material nature of the glass needed for transparency, needed for the connection between inside and outside. Without having to be visible in Van den Aedenaeren’s photography we imagine the window having a framework in which the ‘drawing’ in letters forms a word and thus a meaning. Van den Audenaeren makes the viewer aware of the visual processes in our head that attempt to give structure to our reality. The artist thinks about commonly accepted sign systems and wants to know how certain perceptions are formed. She uses her own handwriting and puts one or multiple words on a window and then takes a picture of it, thus giving multiple dimensions to the work. The act of writing entails a choice of location, places where the artist stays or works at that point in time. As a consequence a large portion of her work is created in situ, offering interesting challenges in the way of context and space. Van den Audenaeren leaves no possibility untouched. It is never sure the letters will remain written on the window. Sometimes she wipes them and sometimes she leaves them. By taking a picture the words are saved in a kind of infinity and timelessness. The use of words, letters and simple drawings – almost like symbols – can be seen in light of Derrida’s language philosophy. Starting from the semiotics of Saussure Derrida postulates that the language system is independent from the individual. A sign consists of a sound that is linked to a specific meaning. Within a society the individual is taught to use this system. Derrida expands this. When a person speaks or thinks a certain absence is formed, suggesting ‘saving’ words that are redundant or not relevant. By choosing only one or just a couple of words Van den Audenaeren keeps all options open while at the same time stressing the veritable core of the word, stripped of all perspective. Derrida stresses the importance of language and culture that shape and organise the world around us. Every word can be linked with other words, thus the interpretation of a word, a phrase or a text is entirely subjective. When Van den Audenaeren sticks the words ‘little city’ on the floor in red fluorescent letters this means something specific to her. These words will however have a different meaning to the people viewing the work. Every person has his or her own system to deal with words and meanings. Van den Audenaeren demonstrates this by presenting words outside of their usual meaning. This forms a framework forming a new entity of independent (or not) elements leading to new possibilities of interpretation and perception. In this way personal interpretation of Lotte Van den Audenaeren’s work is guaranteed, next to the meaning she herself wants to communicate.
The artist is inspired by the city, her favourite playground. The neon lights are a reference to billboards and advertisements that give the city and its streets a dominant unnatural glow. She takes these outside of their urban surroundings and wants to find out how the colours interact among each other and their environment, how surfaces can shift and how new shapes and perceptions can come to life. The same goes for interpretations, expectations and meanings. Words quietly enter into the space in a striking or alternatively inconspicuous spot, almost like objects, like the concrete floor of a parking place or a white line in a New York street. Just like graffiti on the walls in a street, the artist tweaks the surroundings in a gentle way. The objects, shapes, the window view, everything is instantly recognisable. Van den Audenaeren has succeeded converting the language of the city and using it in the white spaces of the gallery. She brings the outside inside.
Lotte van den Audenaeren studied Mixed Media at the Royal Academy of Fine Arts in Ghent, after studying graphic design at Sint Lukas College in Brussels. Through the Erasmus project she ended up studying at the Fontys Academy in Tilburg (The Netherlands). In 2003 Van den Audenaeren received the Legat Franciscus Pycke award and became Coming People laureate at S.M.A.K. in Ghent. www.lottevandenaudenaeren.com
(words: Melanie Deboutte)
BRU – GNT @ Galerie Fortlaan 17
Lotte Van den Audenaeren (°1979) voert voortdurend onderzoek. Ze speelt met vormen, patronen, woorden en kleuren. Creatie staat voor haar gelijk aan analyse van haar omgeving en tegelijk een constante bevraging van haar eigen werk. Kubussen en andere eenvoudige vormen krijgen een berekende plaats binnen de galerie en communiceren met de omgevende ruimte. De kleuren die de kunstenaar uitkiest zijn eenvoudig: wit, grijs en fluorood en –blauw. De fluokleuren zijn in feite onnatuurlijke ‘signaalkleuren’ en vormen een contrast met de kleur van onbehandeld materiaal. De kunstenaar gaat dan ook aan de slag met basismaterialen: hout, karton, stickers, plexiglas. Door zich te beperken tot de essentie en woorden, begrippen en vormen te analyseren, tast de kunstenaar de grenzen van betekenisvorming af.
Vormen en ideeën worden ontmanteld door ze uit hun context te isoleren en soms zelfs uit te klappen. Van den Audenaeren herwerkt de driedimensionale kubus telkens opnieuw in veel van haar kunstwerken, omdat dit volume veel mogelijkheden biedt wat perceptie betreft. De kunstenaar spreekt over ‘multistable perception’. Dit houdt in dat een bepaald volume in de ruimte zodanig complex is om te aanschouwen, dat de perceptie bij de toeschouwer constant verschuift. De tweedimensionale kubus kan men tegelijk als een driedimensionaal object bekijken, of omgekeerd. ‘Great expectations’ staat te lezen in een stuk karton dat lijkt te zweven in het kader. De uitgesneden letters geven het karton een zekere transparantie. Die gedachte kan eveneens toegepast worden op het gebruik van woorden. De kunstenaar schrijft op het raam waar de toeschouwer door naar buiten kijkt. De blik verschuift van de gebouwen buiten op straat naar het geschrevene. Op dat moment wordt het woord als een beeld of zelfs een tekening opgevat. Wanneer het woord gelezen wordt, krijgt het betekenis en kan het raam beschouwd worden als een drager van informatie en betekenis. Het geschreven woord benadrukt de materialiteit van het glas dat noodzakelijk is voor transparantie, om een verbinding te verkrijgen tussen binnen en buiten. Zonder dat dit zichtbaar hoeft te zijn op Van den Audenaerens foto’s veronderstellen we dat het raam een kader heeft waarbinnen de ‘tekening’ in letters een woord en dus betekenis vormt. Van den Audenaeren wijst de toeschouwer op de visuele systemen die in ons hoofd werkzaam zijn en die de werkelijkheid proberen te structureren.
De kunstenaar denkt na over algemeen aanvaarde tekensystemen en onderzoekt hoe bepaalde percepties tot stand komen. Zo schrijft ze in haar eigen handschrift één of meerdere woorden op een raam om er vervolgens een foto van te nemen. Het kunstwerk krijgt op die manier meerdere dimensies. De daad van het schrijven zelf houdt een keuze van de locatie in, plaatsen waar de kunstenaar op dat moment verblijft of aan het werk is. Een groot deel van haar werk wordt dan ook in situ gecreëerd, wat telkens heel interessante uitdagingen biedt wat context en ruimte betreft. Van den Audenaeren tast alle mogelijkheden af. Bovendien is het niet zeker of de letters op het raam zullen blijven staan; soms veegt ze ze weg, af en toe kiest ze ervoor ze achter te laten. Door het vastleggen op foto worden de woorden opgenomen in een soort oneindigheid en tijdloosheid.
Het gebruik van woorden, letters en eenvoudige tekeningen, als het ware symbolen, kan gezien worden in het licht van Derrida’s taalfilosofie. Hij vertrekt vanuit de tekenleer van de Saussure wanneer hij stelt dat het taalsysteem in feite onafhankelijk bestaat van het individu. Een teken is opgebouwd uit een klank, gekoppeld aan een specifieke betekenis die eraan werd toegekend. Binnen de maatschappij leert de mens tijdens zijn opvoeding dit systeem te hanteren. Derrida gaat hier echter op verder. Wanneer een mens spreekt of denkt, steekt een zekere afwezigheid de kop op. Dit suggereert als het ware het ‘uitsparen’ van woorden die overbodig of ontoepasselijk zijn. Door één of slechts enkele woorden te kiezen, houdt Van den Audenaeren alle opties open en wijst tegelijk op de absolute kern van het woord, ontdaan van elk perspectief. Derrida wijst op het belang van taal en cultuur die de wereld rondom ons vormgeven en organiseren. Elk woord kan in feite gelinkt worden aan andere woorden. De interpretatie van een woord, een zin of een tekst is dus volstrekt subjectief. Wanneer Van den Audenaeren de woorden ‘little city’ in fluorode stickers op de grond kleeft, heeft dit voor haar een bepaalde invulling. Bij de mensen die het werk bekijken zal het woord echter sowieso andere associaties opwekken. Elke persoon bezit een eigen systeem om met woorden en betekenissen om te gaan. Van den Audenaeren benadrukt dit door de woorden los te koppelen van hun betekenis. Hieruit ontstaat een raster dat een geheel vormt van al dan niet onafhankelijke elementen, wat dan weer leidt tot nieuwe mogelijkheden wat interpretatie en perceptie betreffen. Op die manier blijft de vrijheid van persoonlijke interpretatie bewaard bij de werken van Lotte van den Audenaeren, naast de betekenis die de kunstenaar zelf wil communiceren naar de toeschouwer.
De kunstenaar haalt haar inspiratie uit de stad, haar favoriete speelterrein. De neonlampen refereren naar lichtreclame en uithangborden, die met hun overheersende schijn de stad en de straten een onnatuurlijke gloed geven. Ze plukt ze echter uit dat stedelijke kader en onderzoekt op welke manier de kleuren op elkaar en de omgeving inspelen, hoe vlakken verschuiven en nieuwe vormen en percepties ontstaan. Dit geldt eveneens voor interpretaties, verwachtingen en betekenissen. Woorden worden als kleine ingrepen, vaak bijna als objecten, in de ruimte aangebracht op een meer of minder opvallende plaats, zoals de betonnen vloer van een parking of een witte strook op straat in New York. Zoals graffiti op muren in de straat, stelt ze de omgeving subtiel bij. De voorwerpen, vormen, het uitzicht door het raam, het is allemaal heel herkenbaar. Van den Audenaeren is erin geslaagd de taal van de stad om te zetten naar de witte ruimtes van de galerie. Ze haalt buiten naar binnen.
Lotte van den Audenaeren studeerde Mixed Media aan de Koninklijke Academie voor Schone Kunsten in Gent, na een opleiding grafische vormgeving aan de Sint-Lukas Hogeschool in Brussel. Via een Erasmusproject kwam ze terecht aan de Fontys Academie in het Nederlandse Tilburg. In 2003 ontving Van den Audenaeren de prijs Legaat Franciscus Pycke en werd ze laureaat bij Coming People in het S.M.A.K. in Gent.
(tekst: Melanie Deboutte)