Tom Kok
De installaties en experimenten van Tom Kok zijn verkregen uit een fundamenteel onderzoek naar technologie en wetenschap. Strategieën en methodes die gehanteerd worden door de wetenschap dienen enerzijds als directe inspiratiebron voor het maken van beeldend werk en zijn anderzijds aanleiding tot een grondig discours. Het blootleggen van bestaande maar verborgen fenomenen uit de technologie en wetenschap, dirigeert een onderzoek waarin materiaal, vorm, beweging en geluid de essentie vormen.
Begrippen als waarheid, causaliteit, experiment, creativiteit en legitimatie zijn niet alleen verweven in zowel kunst als wetenschap maar spelen een wezenlijke rol in het definiëren van beide vakgebieden. De bovengenoemde begrippen zijn onderliggende gemeenschappelijke dragers welke het centrum vormen van een proces van constante reflectie. Het zijn deze begrippen die veranderlijk zijn, die door de geschiedenis heen verschillende dingen hebben gerepresenteerd, maar desondanks onze definitie hebben uitgemaakt van zowel kunst als wetenschap.
In zijn rol als kunstenaar onderwerpt Tom Kok wetenschappelijke onderwerpen, alsook deze zojuist beschreven onderliggende overeenkomstigheden, aan esthetisch en conceptueel onderzoek. Hiermee probeert hij de grenzen en de overeenkomsten van kunst en wetenschap af te tasten. Een voorbeeld hiervan is het reeds voortdurende project Dipool Analogie.
Dipool Analogie (2007-nu)
De Dipool Analogie is een, enkel in schematische vorm, zelf-gepostuleerde systeem theorie, welke de interactie
tussen twee polen en hun residu beschrijft. Het naderhand opgezette onderzoek •Dipool Analogie 1• vond plaats
in de vorm van een reeks installaties die stuk voor stuk een poging waren deze schematische theorie vorm te
geven.
Het begrip legitimiteit en haar maakbaarheid bezetten de centrale rol in dit project; het confronteert de bezoeker met de grenzen van legitimiteit en wetenschap. Deze confrontatie wordt onder meer versterkt door het verwerken en het ombouwen van bestaande experimenten.
Dit project komt voort uit een fascinatie voor de discrepantie tussen onze perceptie en de werkelijke natuurlijke fenomenen zoals beschreven in de moderne natuurwetenschappen. D.w.z. de abstractie der natuurwetenschappen dermate is toegenomen dat zij, ondanks dat zij nog steeds een directe afgeleide is van de natuur, in strijd lijkt te zijn met wat we daadwerkelijk waarnemen. (hiermee met name doelende op kwantum mechanica en snaar theorie)
The work of Tom Kok (1987, Gouda, NL) mainly consists of sculptural installations, video’s and performances. His works are initiated by a fascination for the fragility of science. Through a wide range of subjects, he investigates the social and cultural consequences of knowledge structures. His works are frequently assembled as sequences within subject-specific projects. Tom Kok is also part of an extensive collaboration with Jan Willem Deiman (aka Kok&Deiman).
Appropriating historical events and artifacts, disapproved paradigms and unfortunate mistakes, Kok creates works that challenge the tension between the authoritative voice of science and the subjective voice of the artist. Departing from a theoretical framework, he seeks for new visual narratives that distort and restructure fragments of information.
The project ‘The Man and the Little Thunder Church’ (2010) for example, focussed primarily on the theatricality used in 18th century science to persuade audiences. In the final installment of the project, this theatricality became an inherent part of the minimalistic sculptures and video work.
In his carefully arranged works Kok uses abstraction and surreal humor as means to establish a material discourse around his subject matter. Aesthetically Kok’s work presents a provoking dialogue between industrially appealing elements and bricolaged objects. Like in the project ‘Manual for Prospecting’ powder coated steel, a mechanical kinetic arm, and shining brass objects are juxtaposed with dripping wax, plaster shapes, and handcrafted cups.
In both his solo and collaborative practice Kok elaborates on the fragility of seemingly rigid systems such as science. Hereby he questions contemporary systems of collective belief and invites the viewer to re-consider their relationship with the current paradigm.
