Jan Willem Deiman
Jan Willem Deiman explores in his work models of reality. He is fascinated by the manner in which schematic representations function and offer human beings the illusion of controlling the chaotic world that surrounds us. He develops his work both solo and in a partnership with Tom Kok as Kok&Deiman.
Deiman's work consists primarily of spatial constructions in which different media such as sculpture, video, sound, drawing, textile and performance converge. Elements from architecture and science, in addition to absurd historical events, frequently form the departure point for his work.
After obtaining his degree in Image and Media Technology at the HKU, Deiman started his career creating video works. For this he developed his own video software that, sound driven and/or generative, produces geometric motives that can infinitely expand and develop.
Through his current focus on existing changing patterns, absurd models and modern architecture, and their adaptation and representation in new contexts, Deiman creates novel perspectives. In doing so, he invites his audience to adopt a different view on schematic representations in the urban landscape in which we live.
Jan Willem Deiman lives and works in Utrecht (NL).
Jan Willem Deiman (°1986) onderzoekt in zijn werk modellen van de werkelijkheid. Hij is gefascineerd door grafische patronen, wetenschappelijke en architectonische representaties en structuren. Hij ontwikkelt zijn werk zowel solo als in duoverband met Tom Kok (onder de naam Kok & Deiman).
Deiman’s werk bestaat voornamelijk uit ruimtelijke installaties waarin verschillende media als sculpturen, video, geluid, tekeningen, textiel en performance samenkomen. Doordat zijn werken, zowel solo als duo, elkaar op een intuïtieve manier opvolgen, ontstaan langdurige projecten die ook gezamenlijk als reeks te beschouwen zijn. De beeldtaal is vaak opgebouwd uit rasters, lijnen en andere abstracte grafische vormen..
Elementen uit de architectuur en de wetenschap, maar ook absurde historische gebeurtenissen zijn meestal vertrekpunt voor zijn werk. Deiman probeert te doorgronden hoe de vereenvoudigde weergave in patronen en modellen binnen deze domeinen tot stand komt. Hij wil de absurditeit en de tegenstrijdigheid die in deze constructies zitten blootleggen. Zo onderzoekt hij bijvoorbeeld in het project Love Wave (2012) schematische weergaven van aardbevingen. In deze wetenschappelijke diagrammen zijn altijd zeer regelmatige patronen te zien, die in schril contrast staan met de ravage die een aardbeving in werkelijkheid teweeg brengt.
Deiman is gefascineerd door de wijze waarop schematische representaties functioneren en de mens de illusie geven grip te krijgen op de chaotische wereld die ons omringt. De werkelijkheid blijkt weerbarstiger dan de modellen kunnen weergeven. Ook architectonische ontwerpen, die op de tekentafel nog utopisch kunnen lijken, maar in de realiteit blijken te falen, maken onderdeel uit van zijn onderzoek. Hij geeft bijvoorbeeld in het project Errors and Repetition (in collapsing architecture) (2011) ingestorte moderne gebouwen weer als nieuwe ontwerpen. Ruïnes van recente datum zijn getekend in blauwe lijnen, zoals gebruikelijk in blauwdrukken voor nog te bouwen constructies. Deiman stelt hierin het falen op scherp door de mislukking juist als model te presenteren.
Deiman begon na zijn opleiding Image and Media Technology aan de HKU met videowerken waarvoor hij zijn eigen videosoftware ontwikkelde die, geluidgestuurd of generatief, geometrische motieven produceert en zich oneindig kan blijven ontwikkelen. Het verloop van die eindeloze grafische wereld wordt zo complex dat het gaat balanceren op de grens tussen toeval en ontwerp. Het was Deiman’s doel om de spontaniteit en onregelmatigheid die in deze zelf gecreëerde groeiprocessen ligt te visualiseren.
Door zich nu te richten op bestaande veranderlijke patronen, absurde modellen en moderne architectuur en deze te bewerken en in nieuwe verbanden te presenteren, creëert Deiman nieuwe invalshoeken. Hiermee wil hij de toeschouwer aanzetten tot een andere manier van kijken naar schematische representaties in het stedelijk landschap waarin wij leven.
